As tesoiras de Matisse

 

   Fai uns días coñecemos ao pintor impresionista francés Henri Matisse  (1869-1954). O que nos interesaba nesta ocasión era a técnica dos "papiers decoupages", os papeis recortados, que comezou a empregar xa de maior. Vimos algunhas das súas obras e comezamos a recortar. Despois pegamos os nosos recortes nunha obra común coa norma de colaborar e de non tapar o que poñían os compañeiros.

 Este é "O CARACOL"  de Henri Matisse:

Estas son as nosas obras: 

 

     Hoxe  ¡por fín!  levamos á casa os caracois de pasta que fixemos na clase: en esta presentación podedes ver o  proceso e o traballo que nos deron. Bueno, eso non o podedes ver : pero imaxinádenos a todos á vez coas máns na masa ... e leede a páxina onde puxen algúns dos comentarios que fixemos ...

       Como tivemos que traballar en varias fases leváronnos bastante tempo, sobre todo o secado da masa  que foi o que puxo a proba a paciencia de todos eles.  Conclusión: ¡Temos moi pouca! Cada día comprobaban o grado de secado da pasta... a verdade é que tardou moito en secar de todo, pero por fín pudemos poñernos a pintar e decorar.

  Como podedes ver, penso que  quedaron moi bonitos!!!

Os caracois da maía en pasta de madeira

View more presentations from castrigo

Levamos os caracois ao monte

      Como marchábamos de vacacións, tivemos que mirar o que facíamos cos animáis da clase: eu levei a tartaruga, os renacuajos poden manterse sós no acuario, pero os caracois tíñan que comer fresco, así que pensamos en levalos ao monte do Sr Manuel  (que calquer día vai ter que cobrarnos entrada...)

         Así que o venres preparámonos, aproveitamos que estaba na clase a profe Mavi, e saímos ao monte a facer unha "solta controlada" de caracois. Alá nos fomos todos, menos Sara que estaba maliña (un bico para ela) e, cos caracois nun bote, entramos no souto a buscar o mellor sitio para que vivisen . E alí os deixámolos, debaixo dos carballos, para que fagan amigos.

     Creo que teremos que ir máis veces ao monte, porque algún díxome que o Sr Manuel tiña que cortar máis  "o céspede". E menos mal que non pasamos polos toxos...

OS CARACOIS IMOS DE ANTROIDO

         Aquí estamos, por fín, a clase dos caracois: xa disfrazados e listos para baixar a merendar. Como xa viñan da casa vestidos de escuro, só nos faltaba poñer os cornos cos ollos. Foron eles os que enrolaron os limpiapipas de cores nos cornos: non pensedes que lles foi doado, tiveron que esforzarse para poñerllos ben e que non lles caesen.

          Despois  da actuación do paiaso, puxemos os cornos ,  merendamos e rápidamente baixamos a ver as actuacións na pista. A clase dos caracois portouse realmente ben ¿non vos pareceu aos que os vístedes? Aguantaron así case ata o final, pero claro, cando estaba a punto de tocarnos aos nenos de catro anos o turno de desfilar, xa estaban un pouco cansos e moitos tiñan ganas de ir ao baño i eso é bastante contaxioso... así que comenzaron o desfile ... pero cara os baños...

 

          Por fin, despois dos diferentes grupos de dormilóns dos grupos de primaria, o DJ  deunos paso aos animaliños que representabamos o espertar da primavera que está a piques de chegar despois de durmir todo o inverno. Demos voltas e reviravoltas, cruzándonos por un lado coa clase das xoaniñas e a das bolboretas e por outro cos de cinco anos que cos seus diferentes disfraces representaban a ledicia e o desmadre do antroido. Cando rematamos subiron a seguir coa merenda e a xogar un pouco polo noso patio ata que foi a hora de marchar para casa. Algúns estaban xa moi cansos e, por fín rematamos arrastrándonos coma os caracois... 

 

 

 

 Agora ven a fase de agradecementos aos papás e as mamás :

• por colaborar e buscarlles roupa escura para conxuntar o grupo.
• por arrecadar aos caracois "despistados".
• e por acompañar aos que tiñan que ir ao baño...

ESPERO QUE VOS GUSTASE O RESULTADO: CREO QUE, AÍNDA QUE SINXELO, QUEDOUNOS  MOI BONITO.

BICOS PARA OS CARACOIS E VÉMONOS XOVES

 

O CIRCO DOS CARACOIS

Bave circus

       "Bave circus"  é un precioso corto francés de animación que ¡como non!  trata de caracois e do poder da imaxinación. Está realizado por Philippe Desfretier, Nicolas Dufresne, Sylvain Kauffmann, Martin Laugero con música orixinal de Thomas Miquel. Empeza cun neno solitario nunha casa   nunha árbore. Non sabemos si está  triste ou  aburrido (cada neno dou unha posible explicación: non ten casa, non ten pais,  está castigado, pelexou con seu irmán... ). O caso é que cando comeza a chover... 

UNHA DE CARACOLES...

Ola a todos e todas de novo:

      Aínda que estamos de vacacións, acabo de lembrar que non vos ensinei a experiencia que fixemos cos caracois na clase. Cando estábamos a falar do Outono, dos cambios e das cousas, animais e fenómenos climatolóxicos que ocurren nese tempo, démonos conta de que en moitos libros falan dos caracois (unha foto e ... interminables filas de espirais para repasar...). E, claro, como na clase temos unha tartaruga, pensamos que tamén podíamos ter caracois nunha caixa e eu dixenlles que bueno ¿por qué non?. Encantoume a idea xa que eu aproveitaba para traballar as espirais (que están no currículo de expresión matemática), coñeceríamos como son, como se moven e alimentan animais do noso entorno (coñecemento do medio), falaríamos e falaríamos dos caracois (expresión oral), teríamos coidado deles (respeto polo medio ambiente), pintaríamos e faríamos caracois de cores e plastilina (expresión artística), cantaríamos cancións de caracois (expresión musical) ... e mentras eles  je,je, estarían pensando que só xogaban cos caracois.

    

        Así que  puxémonos máns á obra, pero xurdeu o primeiro inconvinte ¡no patio non había ningún! e varios dixeron que os traían eles, que tiñan moitos no xardín... pero foron pasando os días, enredamos con outros temas, e os caracois non chegaban. Algún decía que os mercase, que onde se vendían... Así que fun buscalos eu ... ¡¡¡nada!!! ... non había caracois por ningures, estarían agochados polo frío... Finalmente despois de rebuscar por todo o xardín atopei seis caracois pequerrechiños entre os buxos e leveinos á clase...

Menuda historia , ¡nin que fóramos ver bichos a un zoo!

     Os caracois andiveron nun bote por todalas mans, "correron" polo encerado, polas mesas e finalmente deixámolos tranquiliños ¡e vivos! na súa caixa de cristal ! O que máis lles intrigou é ¿porque si os caracois teñen os ollos nos extremos dos cornos, en casi tódolos dibuxos de caracois en libros para nenos,os ollos están dibuxados noutra parte do corpo?. Como podedes ver os nenos son pequenos, pero son observadores e a observación e  a experimentación son a base da Ciencia .... aínda que os científicos só teñan catro anos. (Agora sí que todos teñen catro: ¡felicidades Tiago, xa tes catro!)

 Esto foi o que pasou:

    O curioso é o que nos van dar de sí os caracois, hai tantas cousas interesantes sobre eles.. ¡¡¡xa vos contaremos á volta das vacacións!!!

     Bueno... primeiro teremos que atopalos, porque  quedounos a caixa aberta e  fuxiron pola clase. Despois dunha INTENSA BUSCA  ¡¡¡atopamos tres!!! Pero non hai problema :teñen comida abondo... seguro que cando volvamos están máis gordechiños!!!