Chocolatada e "uvas" de fin de ano

   Con algo de retraso, imos pola derradeira actividade do 2022: cando celebramos o fin de ano cunha chocolatada e tomando 12 gusanitos coas badaladas. Para a merenda xuntámonos por niveis e disfrutamos dun delicioso chocolate quentiño acompañado de churros que lle encargamos a un churreiro. Logo fomos á sala de psico para escoitar e contar as badaladas na pantaia e tomar, en vez das tradicionais uvas, os 12 gusanitos que tiñamos preparados nun cucurucho e despois pudemos bailar e pasar un bo ratiño. Ademáis viñemos moi elegantes para a celebración e despedida do ano!.

 QUE TEÑADES UN FELIZ ANO 2023!!!

 

Os homiños de neve das portadas

 Para crear as portadas do libro dos traballos do 1º trimestre, fixemos un homiño, un muñeco de neve. Recortamos o corpo, os brazos, a bufanda (algúns con axuda polo que precisamos seguir practicando coas tesoiras), despois pegámolas e dibuxámoslle ollos, botóns e un sorriso. E con bastonciños dos oidos cubrímolo de copos, de farrapos de neve, escoitando unha canción dunha historia moi emotiva que nos gusta moito (litle snowflake). Se queredes escoitala enteira teñoa gardada no Symbaloo do blog.

Cando casan os paxaros: a Candelaria

 O 2 de febreiro conmemórase o Día da Candelaria, que en Galicia desde moi antigo é "cando casan os paxariños", e representa o renacer da natureza, que vai rematar o inverno e se achega a primavera. Os paxaros buscan parella e preparan os seus niños. Para achegarnos a esta tradición nós fixemos estos paxariños que cantan pousados nunha pola.

Refrán: "Pola Candeloria a metade do inverno vai fora" 

 

  A Candelaria é unha festa cristiá que lembra a presentación do neno Xesús no templo (40 días despois do Nadal)  que se solapa sobre outras de orixe romana onde se portaban candeas (velas), o incluso unha celebración máis antiga de orixe celta que representaba o renacer da Natureza despois do inverno...

    Aquí estamos vendo os distintos tipos de niños que lles levei, aínda que non sei identificalos todos (admítese axuda!). Vimos os diferentes tamaños e texturas e fixámonos nos materiais de que están feitos: paos, plumas, pelos, pallas, musgo, terra, incluso restos de algodón e rafia que deberon recoller no patio do cole...

 O que máis nos gustaba era o do carrizo porque é o mais pequeniño, feitiño e suave en contraste cos máis grandes: colle nunha man!. 

Eso sí: quedou moi claro que non se poden coller os niños dos paxaros porque son as súas casas. Só podemos recoller os que atopemos polo chan como estos que teño.

Un carrizo e un pardal

A Candelaria: cando casan os paxariños.

  O día 2 de febreiro celébrase o día da Candelaria. Ven sendo unha festa relixiosa, pero ten un orixe pagano moito máis antigo e fai referencia ao achegamento da primavera e aos ritos de fertilidade. Tamén hai un refrán que dí que "cando a Candelaria chora, medio inverno vai fóra, que chore, que deixe de chorar, a metade do inverno está por pasar".

  Según a tradición galega é cando "casan os paxariños",  así que na clase buscamos imaxes na rede, vimos como algúns bailaban para escoller parella e escollimos paxariños que pintamos e pegamos polo corredor.

Un muñeco de neve na bola de Nadal

  Fixemos unhas preciosas bolas de Nadal con muñecos de neve.  Empregamos uns tacos de madeira que nos cortou o pai da profe Sandra. Con pinceis e pompóns de dous tamaños, pintamos a neve e o corpo do muñeco. E con rotulador permanente fixemos con moito coidado o sombreiro, brazos, botóns, os ollos e o nariz. Como a madeira non estaba imprimada chupaba moita pintura, así que cos pompóns botámoslle unha boa capa para que nos quedase unha neve máis blanca...

 ...pero como estaba cerca dos radiadores a pintura  secou moi rápido, escachou e quedounos un precioso efecto "vintage" de craquelado antiguo. O resultado foi aínda máis bonito que o esperado!.

Fonte e lavadoiro de Castrigo

  Aproveitando que a semana pasada non choveu, pudemos facer unha saída hasta o conxunto do muiño, fonte e lavadoiro de Castrigo. Comparamos os cambios desde a outra vez no outono: moita máis auga no rio, vimos as mimosas en flor, que foron case as únicas flores que atopamos e sobre todo falamos do uso dos lavadoiros onde antes se reunían as mulleres da aldea para lavar xuntas a roupa das casas.

 

 

 

 

 

 

Castrigo: mimosas, muiño e lavadoiro.

  Fai uns días fixemos unha saída cos pequenos de 3 anos para ver as mimosas en flor e achegarnos ao muiño e ao lavadoiro de Castrigo. Fixemos a saída cos nenos da clase de Ana, que se despedía de nós e a quén todos os compañeiros botaremos de menos e lle desexamos moita sorte no seu novo destino. Tamén nos acompañaron a profe Sandra, a quen demos a benvida ao centro, e a profe Isabel. Polo camiño ibamos falando e observando a natureza e as cousas que atopábamos.

     Cando chegamos pedímoslles que observasen a ver qué lles chamaba a atención e todos miraron para o chan buscando... Tardaron un chisco en mirar cara arriba e darse conta que estábamos baixo unha masa de mimosas. Son unhas das árbores máis fermosas e coloridas que temos en Galicia (aínda que sexan invasoras, lles guste o lume e sexan  foráneas, xa están completamente naturalizadas: fai máis dun século que chegaron desde Australia e Tasmania). 

  

   Despois seguimos camiño ao muiño e o lavadoiro de Castrigo. Cando chegámos sentámonos nas pedras do chan porque estaban algo cansados e falamos do uso que se lle daba antiguamente aos lavadoiros, "cando non había lavadoras" (unha cousa divertida... pero inconcebible para eles, polo que é importante falarlles das pequenas historias e usos das cousas e das xentes que as facían para que non se esquezan).

  

 Finalmente demos volta por un atallo entre as casas e logo dunha boa camiñata chegamos de novo ao cole ... e o luns seguinte na clase pintamos as mimosas.