Amanitas no patio e na clase

 

   Despois de atopar e identificar moi ben as setas venenosas que saíron no patio, as amanitas, puxémonos a facer unhas con bolas de porexpan: pintamos, puxemos os puntiños blancos, e pegámolas nun cartón que pintamos de verde para facer a base. E despois decoramos o minimundo ou pequeno diorama con musgo. Para completalo, na casa poden poñerlle algúnha figura pequena, algún animaliño ou duende, ou o que a eles se lles ocurra. Se queren facelo, podedes sacarlle unha foto para que a suba aquí e compartila cos compañeiros.

 

O reloxo de cuco

   Seguramente xa vos falaron do cuco que temos no cole, e non é o paxaro que anuncia que está a piques de chegar a primavera, senón o cuco do reloxo que se puxo na entrada do cole. Están emocionados por escoitalo e andan pendentes da hora a ver si o pillan cantando. E podemos contar as veces que canta: as 10, as 11, as 12, a 1 e as 2...  e os do comedor incluso máis!. Aquí vos poño un anaquiño do seu canto

Á nosa árbore estilo Ibarrola... unha intervención artística na Maía

 Como xa vistes nos traballos que levaron para casa estivemos coñecendo a obra do pintor e escultor vasco Agustín Ibarrola. Foi un pouco por azar, xa que un día no patio atoparon unha cera tirada e preguntáronme que podían facer con ela. Díxenlles que podían pintar a corteza dunha das árbores do patio para que probasen como era colorear sobre unha textura tan diferente. A cera durou un minuto e querían máis! Entón baixeilles da clase unha caixa chea de ceras ... que durou medio recreo, porque tamén se apuntaron os nenos de Sandra!. 

 

Como nos estaban quedando unhas cortezas moi coloridas, faleilles dun artista que tamén lle dera cor ás árbores: Agustín Ibarrola, pero que o facía empregando brochas e pinturas. Tamén buscamos na rede fotos das súas obras, sobre todo da máis coñecida:  "o bosque de Oma". 

 

 

  Así que durante varios  recreos baixamos brochas e témperas e fomos pintando "a nosa árbore de Ibarrola". Aínda que pintamos de 3 en e  con coidado, algúns estaban tan emocionados que non medían a onde lles chegaba o brazo!. Pero a árbore quedounos moi bonita!

 

 

Nesta montaxe están as fotos que fixen do proceso:

 

Tamén tíñamos no cole outro artista facendo, por encargo da Anpa, un mural na parte de atrás de primaria e fomos ver como traballaba. Para o curso iremos ver como quedou a obra  finalizada.

    

 E, por si no verán vos cadrase andar preto de Allariz, alí podedes ver unha maravillosa e colorida intervención de Ibarrola nas rochas e árbores:

 

 

Garabullos e tapas: materiais naturais e reciclados.

   Xa case en Reis e soñando cos agasallos que lles van traer, hoxe vou poñer aquí dous materiais que nos saíron completamente de balde e que nos encantaron a pesar da súa sinxeleza... ou por eso mismo. Directamente do xardín e da caixa de reciclaxe!. Xogamos con elementos naturais. Garabullos de madeira de carballos, camelias, kiwis, abeleiras... Ademáis de sentir as distintas texturas, grosores, tamaños e olores, empregámolos para facer con eles formas, debuxos e letras. Reproducimos as que vimos na pizarra e tamén creamos outras novas. Un material económico e moi agradable para os nenos, que nos trae a natureza dentro da clase e que estimula os seus sentidos. Ademáis xa sabemos que a todos lles encanta xogar cos paos e no patio disfrutan cando os atopan, así que só empregamos un recurso abundante e adaptado aos seus intereses.

 Por outro lado tamén empregamos materiais reciclados. Neste caso as tapas de todo tipo que fomos xuntando ao longo do tempo. Unha maneira de reutilizar un material moi abundante, visualmente atractivo e do que dispoñemos en abundancia e de balde. Ademáis de xogar libremente e de facer creacións artísticas con elas, empregámolas como un material matemático máis para ordenalas, contalas, facer series e clasificacións. Nesta ocasión fixemos varios xogos nos que tiñan que decorar coroas, abetos e reproducir os modelos das tarxetas relacionadas co Nadal.

A nosa clase ule a outono: xogando con follas e froitos

  Estos días a clase está chea de follas e froitos de outono, landras, castañas, avelás, mazás e algún marmelo... Levei un capacho cheo e estivemos manipulando, comparando as cores, os tamaños, as texturas, e tamén ulindo, xogando e facendo composicións  con todo eso. Primeiro nun papel continuo na alfombra e despois nas mesas. 

  

 

 

Algúns incluso fixeron series coas landras e coas mazás e despois clasificamos e ordenamos todo. A nosa clase ule a outono!. Colgados polo teito temos atados coas follas que recollemos no patio e imos observando como cambian de cores conforme van secando pasando do verde o amarelo e laranxa brilantes ao marrón. 

  

 

Temos a sorte que desde as nosas ventanas podemos observar este cambio nas árbores do patio. O carballo americano e o liquidambar están espectaculares e tamén podemos ver os carballos do monte. 

  

 

 

 

Aparte dos aspectos lúdico, estético e de coñecemento da natureza, con esta actividade tamén traballamos conceptos matemáticos: contar, comparar, ordenar, secuenciar, clasificar, o tamaño, a forma... E pasámolo moi ben!

Paxariños de pompóns

    Nas saídas que facemos polo entorno, e nalgunha ocasión tamén polo patio, pudemos ver algunhas aves, a maioría pequenos paxariños (pardais, lavandeiras, paporrubios...) pero tamén pudemos ver outras especies máis grandes miñatos, corvos, merliñas, pombas e algunha gaivota despistada que deixou o mar polos basureiros de interior. Están fascinados polos miñatos que vemos voando en círculos sobre Castrigo e xa son expertos en recoñecer a súa silueta e chillidos. 

Para desenvolver a creatividade e as destrezas manuais nesta ocasión fixemos uns paxariños empregando pompóns  e todo o que se nos iba ocurrindo de entre os materiais que temos pola clase. 

 

A primavera

 

  Os elementos naturais son o mellor xoguete para os nenos e o ser humano en xeral sinte a necesidade de ter cerca algo de natureza... Na clase somos moi dados a recoller canta folla, flor, semente, pedra ou pauciño que atopamos polo camiño hasta o patio. Nas saídas xa nin vos conto!. Pero de camiño ao recreo non pasamos por moita zona verde. Aínda así van mirando para o chan buscando o máis mínimo anaco vexetal para xogar con el... e cando volvemos fan o mesmo. O que non poden é arrincar nada, para que todos poidan disfrutar das escasas zonas verdes e floridas que temos. Agora mismo están en flor as glicinias, os xazmíns, camelias e rododendros e imos apañando o máis pequeno pétalo ou folla caida. Así, os nenos coleccionan, crean composicións, inventan  xogos e desenvolven a creatividade. Un deses días, recén comezada a primavera, improvisamos esta actividade: do que traían nos petos (e que vos levan as mochilas cheas) fixeron unha selección e cada un pegou unha parte nunha cartulina. E quedounos así: o mural da primavera.

    

Despois escribimos o nome da estación que comezaba.

Debuxar... "e pensar nas musarañas"

 Fixemos unha saída coas "tabletas" para dibuxar o que ibamos atopando. Esta vez quedamos sorprendidos por atopar o que eles pensaron era un ratiño morto no medio do camiño. En realidade tratábase dun animaliño moito máis interesante e dificil de ver: unha MUSARAÑA (en galego, unha CORTA). Un mamífero carnívoro que é dos máis pequenos do mundo e ten un metabolismo moi acelerado polo que precisa estar comendo seguido. É un feroz cazador a pesar dos seus escasos centímetros...

 Estas son as fotos da saída para observar o  entorno e como o dibuxamos: árbores, flores, paxariños, escarabellos, formigas, volvoretas... e por suposto "pensando nas musarañas". 

  As cortas ou musarañas atacan e cazan todo o que sexa máis pequeno que elas e destacan polo seu fociño longo e polos longos peliños sensibles do bigote. Están en perigo de extinción polos cambios no seu habitat e por ser moitas veces confundidas cos ratos. Estivemos vendo o seu corpiño e despois deixámolo na cuneta para que seguise o ciclo da vida... Logo debuxámolo e ao volver a clase buscamos algúns videos para vela en movemento. 

Tarsy Carballas, a científica do solo

 As nenas e os nenos fixemos un lapbook sobre Tarsy Carballas "a científica do solo".  Para conmemorar o "DÍA INTERNACIONAL DA MULLER NA CIENCIA", cada clase tiña que escoller unha científica galega. Ao principio ibamos facer un mural con unha cartulina como soporte, pero según aprendíamos cousas sobre Tarsy as solapas (capas, ventanas ou lapelas) foron aumentando e ao final xa eran catro cartulinas.

 Despois contamos neste video o que averiguamos sobre ela. Algúns con moitos nervios, outros con máis soltura, pero todos acabaron decindo algo sobre Tarsy. Aprendimos moito sobre esta muller que foi unha pioneira na investigación nun tempo no que este campo non se consideraba axeitado para as mulleres... e aínda segue investigando!. E nós, como ela, tamén recollemos moitas mostras diferentes do solo!. Quedámonos sobre todo coa idea que o solo está vivo e agora mírano dun xeito diferente. E tamén nos preocupou moito como lle afectan os incendios tanto ao solo como aos seres vivos que viven nel.

tipos básicos de solo

Retratos: iguais pero diferentes!

 Fai uns días fixemos unha colección de retratos. Comezamos pintando o óvalo do rostro en A3 e para conseguir o tono de pel fixemos a primeira mestura con maxenta, blanco e amarelo... pero saleu unha cor que eles definiron coma "rosa cerdito" e que non nos convencía porque ningún tíñamos ese ton de pel. Así xurdeu a pregunta de cal é realmente a cor carne?... Que cor é esa si todos somos diferentes?. Así que fixemos unhas cuantas mesturas e probámolas pintando sobre a nosa pel.

 Foi unha divertida sesión na que comprobamos que non había dúas iguais, si acaso algo parecidas... Na rede tamén vimos retratos de moitas persoas diferentes e chamounos moito a atención o ton de pel dos albinos.

   Pedíramoslles aos nenos que  trouxeran ollos, bocas e narices recortados, pero como non se axeitaban á proporcionalidade rematei buscando na rede e imprimindo unha variedade e gardamos os da casa para outra ocasión. Cada neno escolleu e recortou os que quixo e despois pegamos papeis para facerlle o pelo: cortos, longos, lisos, con mechas...

 E así nos quedaron os retratos.

Por San Blas, a cegoña verás!

   O día 3 de febreiro celébrase o san Blas e como dí refrán "por San Blas a cegoña verás". Estas aves viaxeiras volven de paises máis quentes en Africa para anidar en Europa cando está a rematar o inverno. Buscamos na rede para ver como era esta ave e ademáis das imaxes, atopamos uns datos numéricos que quixemos comparar coas nosas medidas: vimos que poden chegar a medir 100 cm de alto, así que somos máis grandes que elas, pero ademáis do peso de 4 ou 5 kg que poden chegar a ter, vimos outro número que nos deixou impresionados cando o marcamos na parede. O número era o 220 cm, a envergadura de punta a punta cando desplega as súas alas. Impresionante. 

 Tamén buscamos o que comen (pequenos animais como rás, peixes, serpes...) e cómo son os seus enormes niños. E descubrimos que en Monforte teñen un con máis de 20 anos, sobre un depósito de auga nunha horta da Rúa Juan Montes, no barrio da Estación. Así que xa temos unha reporteira 😉que se iba encargar de preguntarlle por el a seus avós.

 Tamén estivemos vendo esta fábula de Esopo sobre un zorro e unha cegoña. e falamos dos comportamentos egoistas. 

 

Deseño de mascarillas

  Os nenos e nenas foron adaptando os seus debuxos e os retratos dos compañeiros de clase á nova realidade Covid. Esta é unha  pequena  recopilación de algunhas das mascarillas que fixeron ao longo do primeiro trimestre. Son moitas máis. Fixeron, sobre todo as nenas, algunhas moi bonitas, todos uns deseñadores!. Pero aparte do debuxo, están mostrando unha capacidade de adaptación e aguante que algúns maiores non teñen. e son moi conscientes en xeral da importancia do seu uso e de levala ben colocada. Tamén damos un repaso ás normas de protección contra o coronavirus coas que insistimos cada día: a hixiene e lavado de mans, o xel hidroalcólico, o tema dos abrazos que é o que máis lles costa... bastante máis que aguantar os tapabocas todo día!. 

Un aplauso para os pequenos!!!👏👏👏

Observando setas!

  Fai un par de semanas saímos observar as follas caídas no patio, e atopamos unhas impresionantes setas de cor vermello e pintas blancas. Son amanitas!. Son moi doadas de identificar e aprendimos que son tóxicas e non debemos tocalas!. De feito, en canto as vimos mandeilles meter as máns nos petos para observalas con coidado. Quedoulles moi claro que aínda que sexan tan fermosas non se deben tocar, pero tampouco romper ou pisar, porque debemos ser respetuosos coa Natureza. 

 Despois, na clase debuxámolas e escribimos o seu nome. E, non hai como ver unha cousa en directo, senón mirade que detalle teñen os debuxos, que hasta lles dibuxaron os anacos que comeu algún bicho... Chegaron a ser tan grandes que as podíamos ver desde a nosa ventana e seguir o seu crecemento. Volvín despois para sacarlles máis fotos cando o sombreiro abreu de todo.