"As chaves dos soños" de Ana Meilán

A visita de Ana Meilán e os seus contos estannos dando moito do que falar. Volvinlles a contar "as chaves dos soños" no que a nena protagonista ás veces ten medo pola noite xa que ten pesadelos cando durme. Pero un día súa nai cóntalle un segredo e regálalle un montón de chaves diferentes que lle permiten "viaxar" polo mundo dos soños e ter moitas aventuras e incluso algún pesadelo ata que lembra o poder das chaves e consigue superar o medo.

 Esta historia permiteunos falar dos soños, dos pesadelos e dos medos que todos temos ás veces... Ademáis a profe Sandra consigueunos un montón de preciosas chaves, púxenlles un lazo vermello para non perdelas (as de Adele son azules) e cada un escolleu unha para poñer baixo a almofada. Espero que funcionen e teñades bonitos soños!

"Te quiero (casi siempre)" e a diversidade

  Falando da diversidade, as diferencias e o respeto que debemos ter polos demáis, estivemos vendo "TE QUIERO (casi siempre)" un conto de Anna Llenas (autora tamén de O monstruo de cores). A través das aventuras de Lolo o bicho bola e de Rita a luciernaga conversamos das nosas propias diferencias e do aburrido que sería ser todos iguais.  Por suposto vimos as características destos animaliños, pero sobre todo falamos de RESPETO.

(AQUÍ vos poño o enlace con unha versión en video do conto, que ademáis ten pictogramas)

  As diferencias que ao principio fan que Lolo e Rita se sintan moi atraidos un polo outro, acaban logrando que se anoxen e se separen hasta que comprenden que si se respetan e admiten que teñen distintos intereses, poden seguir sendo os mellores amigos... case sempre!.

 E estes foron algúns dibuxos que fixemos do conto de Lolo o bicho bola e Rita a luciernaga.

 

O nome de Maeba e un conto sobre a espera!

 Maeba fixo a seu nome decorando cada letra de xeito diferente con plastilina, arroz, goma eva, pasta... e quedoulle así de bonito!

  

  Tamén nos recomenda este precioso libro de 1991, ¡ÁBRETE, HUEVO, ÁBRETE! que a súa nai coñeceu por unha compañeira de traballo e que buscou por moitos sitios xa que está descatalogado. Mandáronllo desde Tenerife!. É un conto sobre a espera, dunha galiña que non sabe qué facer cando pon un ovo... Maeba xa o escoitou desde a barriga de mamá!. Seguro que por eso lle gusta tanto!. 

Rosa, Lucas e "a avoa adormecida"

 Rosa, a nai de Lucas B. trouxonos a clase "A avóa adormecida". Un fermoso conto de Roberto Parmeggiani  con  ilustracións de João Vaz de Carvalho  da editorial Kalandraka. Lucas díxónos que llo regalara a súa tía e que sempre lle regala libros en galego.  Con algo de humor e moita ternura, o conto fala de que antes de botarse "a durmir" e esquecer moitas das cousas que sabía, a avoa cociñaba, lía e contaba contos.

     Pero algo cambiou e un día a avóa deu en facer cousas estrañas... Entón foi o seu neto o que a visitaba cada día e lle contaba contos,  historias e aventuras, ata que un día cando chegou a avóa xa non estaba no seu cuarto.... Un xeito sutil de achegar o sentimento da perda e a morte aos máis pequenos e facelos pensar. Un libro para todas as avoas e avós que esquecen, e sobre todo para todos os nenos e nenas que coidan dos seus avós e avoas.

Como remate debuxamos a Rosa e ao seu conto... e algúns a avóa co seu príncipe.

 Grazas Rosa por compartir este conto.

 

Cristina, Leo e as xirafas non poden bailar

   Dentro das visitas a clase Cristina, a nai de Leo, veunos ler o conto "As xirafas non poden bailar". Un conto editado por Bruño de Giles Andreae  que ademáis das divertidas ilustracións de Gay Parker-Rees, fálanos dos respeto polas diferentes capacidades e habilidades que temos. E faino a través de Chufa, unha xirafa que cando na selva se organiza un baile sinte que é moi torpe e non pode  facelo.... Ou sí??? 

  Cristina contounos o conto con acompañamento músical que traía no móvil e, co libro, ensinounos distintos estilos  de baile. Foi moi divertido!. O conto é tan bonito que non tardamos en mercar un para o cole. Ademáis Cristina regalounos outro precioso libro para clase que se chama precisamente así: "Un libro" de Hervé Tullet, (un artista que nos encanta!) e rematou a visita cunhas galletas de cores que fixo con Leo. 

Moitas gracias Cristina pola visita e polo libro!

A visita de Mayte

Seguindo coas visitas lectoras, tocoulle o turno a Mayte, a nai de Martina, que estaba un puntiño máis alá de impaciente... Mayte trouxo varios contos pensados para romper tópicos e para facer pensar nas cousas desde un punto de vista diferente e integrador. Contounos primeiro O CONTO DAS CORES nas que cada unha delas se sinte e comporta dun xeito diferente ata que chegan os aburridos incoloros e pretenden cambialos. Pero as cores non se deixan e ademáis fan aparecer unha nova: a cor VIOLETA.

 Despois leunos o divertido libro "LAS PRINCESAS TAMBIÉN SE TIRAN PEDOS" co que se rompen tópicos partindo dos contos tradicionais das princesas: na clase a Laura xurdiulle unha dúbida moi importante despois de falar sobre Cincenta xa que o seu amigo Marcelo díxolles que a famosa e delicada princesa tirábase moitos peidos. Ela non o podía crer e cando chegou a casa preguntoulle a seu pai. El, que lle gustan moito os libros e as boas historias, tiña o libro secreto das princesas onde Laura atopa as respostas a todas as súas preguntas. Ese libro sería un segredo entre pai e filla. Así lle explica a verdadeira historia da Cincenta, de Brancaneves e a Sereiña. Laura xa pode estar tranquila: as princesas botan peidos! E NON PASA NADA!!!
     Unha historia escrita por Ilan Brenman para darlle unha volta divertida aos contos máis clásicos  e romper tópicos. A ilustración de Ionit Zilberman  é moi divertida, e métenos nun  mundo de princesas un pelín peideiras. Se ledes o libro veredes porqué os ananiños meten a Brancaneves nunha caixa de cristal!! UFFF

     Despois Mayte leunos "O DÍA DOS PÉS", un pequeno conto sobre unha parte do corpo que sempre esquecemos e temos encerrada entre calcetíns e zapatos de todo tipo. Un día os pés van por libre e na clase xogamos con eles un rato moi divertido. Ademáis como despois tíñamos clase de psico tocounos descalzarnos para liberar os pés... Sempre é un momento moi relaxante e divertido e que nos fai moita falta!

  Gracias Mayte por estes contos tan divertidos e por pasar este ratiño con nós! 

premendo AQUÍ está o KIZOA coa s fotos do día

Educando as emocións: un novo blog no cole!

    Este curso inaugurouse un novo blog no Centro, creado por un grupo de traballo acerca da EDUCACIÓN EMOCIONAL, no que os participantes pretenden reflectir a información que recollen en forma de enlaces, vídeos, comentarios e recomendacións de libros…

     Por si non o atopades, tedes acceso desde a web do cole, o blog da Biblioteca e tamén no noso blog na lista que teño creada con enlaces a outros blogs. Recomendovos que de vez en cando lle botedes unha ollada: é moi interesante. Fala de límites, creatividade, valores, confianza, control, xestión das emocións, habilidades sociais..... A nova entrada trata sobre o uso dos emoticonos que reflicten emocións.

Plantando fresas

 Fai uns días pasamos pola horta a plantar fresas. Tíñamos plantas grandes de flores blancas e outras máis pequenas de flores rosas que lle encantaron. Tamén levamos dúas plantas de moras sin espiñas e como xa as merquei con algún froito, esperamos poder comelas antes de que remate o curso. Ademáis tivemos sorte de que xusto ao día seguinte lles choveu e así non correron risco de secar o fin de semana.

    Despois recollimos o lixo: as bandexas e outros restos que atopamos. Entre eles a veleta e o espantallo que tanto nos gustaba... Estaba desfeito polas choivas e un ano á intemperie... pero aínda así non quixeron botalo no saco: algunha case chora!. E a varios ocurreuselles facerlle "unha tumbiña". Ejem... Así que cavamos un burato, enterrárono ....e tapárono  cos pétalos das camelias que atoparon caídas.

 

NON É UN CARBALLO!

      O pasado venres os nenos e nenas da clase levaron para casa unha maceta cos carballos que nos naceran e que viñamos coidando desde o outono, cando saímos ao monte a recoller landras... Sementamos, regamos e coidamos durante meses, pero tiñamos outra historia detrás, e por eso tamén levaron esta carta  :

    No ano 1854  un presidente americano quixo comprarlle as súas terras aos indios a cambio de unha “reserva”, e o xefe Seatle contestoulle con unha carta que sigue sendo unha das máis fermosas defensas feitas sobre o medio ambiente.  Moi resumida a carta ben decir que:

  “ TODO O QUE  OCURRA   COA TERRA, RECAERÁ SOBRE OS FILLOS DA TERRA, XA QUE HAI UNHA UNIÓN EN TODO.

   ESTO É O QUE SABEMOS: A TERRA NON PERTENCE AOS HOMES; SON OS HOMES OS QUE PERTENCEN Á TERRA E TODAS AS COUSAS ESTÁN RELACIONADAS COMA O SANGUE QUE UNE AS FAMILIAS…”

    Por eso o que os nenos levan hoxe NON É UNHA ÁRBORE !

    Cando en novembro saimos a buscar landras e castañas, non estábamos só recollendo sementes, non as plantamos porque foramos só observar o proceso de crecemento dunha semente, (eso podemos velo en internet, pero nós preferimos meter as máns na terra…). Recollimos sementes, clasificámolas, escollimos as mellores, contámolas, plantámolas en macetas, regamos e observamos como medraban… Fixemos todo eso, pero sobre todo aprendimos a coidar un ser vivo que dependía de nós para medrar. Fomos responsables de plántalo con boa terra, de poñelo ao sol, de regalo para que non secase… 

   Practicamos o respeto polos seres que nos rodean…  
   Practicamos a  paciencia, xa que durante meses alí non nacía nada, e de paso vimos que as cousas importantes levan tempo. Igual que a educación. A educación precisa boas sementes, pero tamén “boa terra, auga e sol”: coñecementos, medios, un entorno tranquilo e relaxado e sobre todo  o exemplo de pais, nais , profesores e da sociedade en xeral para prosperar. Os  nenos precísanno para medrar, sobre todo como persoas. Precisan acadar coñecementos pero, máis importante, hábitos e boas costumes, e na educación infantil comezamos a poner as bases da súa formación e crecemento como persoas … con paciencia e sen prisas. Poñemos nos pequenos as sementes da súa formación. Logo debemos coidalas “entre todos” e cada unha medrará ao seu ritmo e como decía un vello dito “as árbores e os nenos endereitanse desde pequenos”.

   O currículo da educación infantil sinala entre outros estos obxectivos:

—  Fomentar a creación de lazos afectivos co medio natural e descubrir a nosa relación con el mediante o contacto directo coa terra.

—  Comprender os ciclos biolóxicos: o das plantas, da auga, a materia, a enerxía, a fotosíntesis, as estacións.

—  Sensibilizarse coas cuestións do medio ambiente.

   Pero, resumindo e aplicado na clase, queda o que dí este  proverbio indonesio:

“Conservamos  só o que amamos
amamos  só  o que entendemos
entendemos  só o que nos enseñaron”

    Agora levan unha maceta coas árbores que plantamos, pero en realidade levan un anaco do seu futuro e unha mostra do respeto que lles queremos inculcar pola natureza.

“Hai un libro aberto para tódolos ollos: a natureza”

PALABRAS FERMOSAS

        Estos días na clase temos unha maleta que nos mandou Leodoro, o trasno da Biblioteca. (Para coñecer esta nova actividade picade aquí ). A maleta está chea de contos e hoxe contamos "O ladrón de palabras" de Anxo Fariña. Nel cóntase como un malvado persoaxe anda a roubar cunha aspiradora as palabras de toda a xente da cidade e o que os tres protagonistas teñen que facer para recuperalas, xa que senón non poderán volver falar nin escribir.

       Falamos da forza e do poder que teñen as palabras: de como nos fan sentir cousas. Tamén falamos dos insultos  e das mentiras, xa que se lembraron do conto "A cousa que máis doe do mundo" (preguntádelles cal é esa cousa).

      
       E despois, intentamos buscar a palabra que para cada un de nós era a máis bonita de todas. Tiago foi o primeiro, púxose tenro e dixo "AMOR", pero para explicar porqué lle gustaba contoumo a carón do  oido, xa que lle daba vergoña: parece mentira o que lles costa decir palabras bonitas ou expresar algúns sentimentos diante dos outros, sobre todo aos nenOs. Pero despois arrancamos e esto foi o que nos saleu (eu só transcribo as súas palabras, e hoxe só estabamos 20 en clase) :

AMOR (Tiago): "porque és lo que me dan mi papá y mi mamá".

BESARSE (Mauro) : "porque me gustan las chicas" . Esto dixollo baixiño ao que estaba ao lado.

HELADO (Claudia): "porque me gusta el verano"

ORQUESTA (Guillermo): "porque suena música"

ARCO IRIS (Yussef ) : "porque tiene muchos colores bonitos"

CORAZON (Anxo) : "porque mamá es muy buena"

OSITO (Rodrigo): "porque cuando ERA pequeño tenía uno para dormir"

ESTRELLA FUGAZ (Lara): "porque brilla moito e podes pedirlle desexos"

CARIÑO (Brais): "porque me lo llama mi mamá"

MAMÁ (Nicolás): "porque la quiero mucho"

CUIDAR (Alejandro): "porque hay que cuidar a los animales,  a Los bebés,  a la gente y... y al mundo"

LIBRO ( Christian): "porque me lo lee mi mamá al acostarme"

BICI (Aquiles): "porque es mi juguete favorito"

CORAZÓN (Alba T.) : "porque mi mamá me llama corazón"

SOL (Irene) : "porque me dá mucho calor y me gusta"

GLOBO (Aroa): "porque me gustan mucho sus colores"

HOJAS ( Celia ): "porque tienen muchos colores en otoño"

CALABAZA (Pablo): "porque me gusta la sopa de calabaza"

CEREBRO (Miguel) : "porque pienso mucho"

ABRAZO (Noa) : "porque papá y mamá siempre me abrazan"

       Eu, pola miña parte, creo que engadiría PROFE: "porque non sei en que outra profesión podes oir estas cousas tan bonitas e ver como, a pesar do moi movidiños que somos, se poñen a funcionar estas cabeciñas".

      Por certo, como conclusión do libro, o autor e máis nós chegamos a que "as palabras nunca se poderían perder, porque nacen ou salen ou se fabrican na cabeza e no corazón". Como vedes, hoxe estaban inspirados!

 ¡SE É QUE SON UNS POETAS! 

Os "escolledores" de 6º C

POR CATRO ESQUINIÑAS DE NADA...

      

A través deste pequeno e aparentemente sinxelo conto de Jerome Ruillier  pretendemos, nada máis e nada menos, que os nenos e nenas intenten  poñerse no lugar dos outros. Un cadradiño xoga con círculos , pero cando pretenden xuntarse na casa destes,  non pode entrar porque é diferente... Falamos das pequenas  diferencias, das dificultades e buscamos posibles solucións. A partir da análise dun problema, buscamos posibles maneiras de solventalo e a maioría foron capaces de atopar e expresar a mesma solución que dá o conto. Tendo en conta que desenvolver a capacidade de empatía non é nada doado , nin siquera unha capacidade ó alcance de moitos adultos, non o fixeron nada mal....polo menos tratándose de cadradiños e círculos...Agora trátase de desenvolver esa capacidade de empatía e procurar ser mellores como persoas...

UNHA DEPURADORA NA CLASE

      Estos días estamos a traballar sobre a AUGA: os estados nos que se presenta, o seu ciclo e a presencia que ten no mundo.        Acabamos falando da AUGA POTABLE: da que necesitamos para beber e do AFORTUNADOS que somos por ter a posibilidade de abrir unha billa cando temos sede ou para bañarnos, para regar ou para xogar con ela... Vimos que non tódolos nenos do mundo teñen as nosas posibilidades de ter auga potable e que hai moita xente que non ten máis remedio que beber AUGA CONTAMINADA. Vimos fotos de nenos e nenas coma nós... sacando auga de rios sucios, carrexando caldeiros máis grandes que eles e bebendo auga que nós nin siquiera tocariamos... e acabamos falando das enfermedades que provoca beber augas contaminadas.

      Seguimos  o  circuito  que siguen  as  augas limpas  e  sucias:  desde que abrimos unha billa  ou tiramos da cisternas, polos desaugadoiros, tuberías e  alcantarillas ata as depuradoras de residuais. Observamos, analizamos e tomamos conciencia de que a auga é un ben escaso e limitado que temos a necesidade de conservar e manter limpo. Moitas veces a auga, un recurso vital, resulta afectada por diferentes graos de contaminación, polo volcado voluntario ou involuntario de sustancias de orixen industrial, vertidos cloacales e industriais sin tratamento previo, residuos sólidos etc... Falamos da contaminación da  auga e de como as industrias que a utilizan para o seu funcionamento, teñen a obriga de devolvela limpa ó seu entorno para poder conservar limpo o noso planeta... 

        Este video peruano de "la gotita viajera" sirveunos para ilustrar o tema traballado.

    Finalmente, despois de ver como funciona unha depuradora de verdade, fixemos un experimento e CONSTRUIMOS UNHA PEQUENA DEPURADORA. Utilizamos un par de botellas, varias baietas e moita area fina ...Fixemos  a nosa propia auga contaminada con terra  e ... puxémonos a filtrar... A primeira vez a auga saleunos bastante turbia, pero na segunda volta engadimos máis area fina  e máis baietas e a auga saleunos case transparente... APRENDIMOS QUE A AUGA NON TEN QUE TER COR, NIN OLOR, NIN SABOR... 



   

     Tratamos de tomar conciencia do medio que nos rodea, de tomar medidas para conservalo e sobre todo ser solidarios cos que son menos afortunados que nós ...

¡XOGAR  COA  AUGA  NON  É  UN  XOGO !