Piruletas pola paz !

  Este domingo 30 celebrouse o Día da Paz. No colexio, os nenos de infantil participamos na proposta do Equipo de Convivencia de traballar ao longo da semana co tema "Larpeiradas pola Paz". Así, cada clase fixo piruletas, caramelos, chupas e moitas clases de doces con diferentes materiais que fomos colocando na entrada do cole, nas columnas do porche e no patio de xogos. Os máis maiores tamén escribiron palabras e pequenas frases  sobre o tema e todos visualizamos distintos cortos de animación e falamos sobre eles para traballar este concepto. A nós os cortos que máis nos gustaron foron: "Cadena de favores infinita", "el valor de la empatía", que tratan de achegarse á paz a través dos pequenos xestos e tamén "el puente" e "convivencia" que fano a partir de conflictos. 

 As piruletas da paz de 3 anos pintámolas con témpera e alkil en placas recortadas de porexpán. Cada un escolleu a cor que máis lles gustaba e agora están colocadas no areeiro da entrada. Esperamos que vos gusten!

Deseñando tazas con grafismos

 Moitas veces facemos grafismos dándolle unha volta "práctica". Traballamos a grafomotricidade decorando as nosas tazas con todo tipo de deseños que se lles ocurriron. Con estos trazos traballamos a orientación, a planificación, organización e a capacidad de  atención. Cada un fixo o que máis lle gustaba. Antes fixemos algúns na PDI. Como Xián insistía que el quería facer dinosauros (como non!) e algunhas tamén querían facer corazóns e flores... e os outros lles decían que eso non era, fixemos unha "negociación"  e chegamos a un "acordo" que todos tiñan que cumplir: tres tazas serían con grafismos e a outra sería de deseño libre.... E así nos quedaron algunhas delas:

 Teño que decir que facendo esta montaxe botei de menos as conversas con tempo e sin distanciamento arredor das tazas das cafeterías... espero que cando todo volva á normalidade podamos celebralo xuntos!. ÁNIMO!!!

 

Un espazo renovado!

  Desde fai uns días disfrutamos dun espazo renovado no centro, o que viña sendo a aula de música e onde tamén se diran os talleres de grafomotricidade e incluso actividades polas tardes. Reubicouse moito mobiliario e material obsoleto e colocáronse unhas fantásticas mesas abatibles que nos fixo o papá de Juan. Todos estos cambios permiten un uso moito máis efectivo desta aula que temos a carón do patio. 

  O primeiro que notaron eles era que tiña máis color e que había moito máis espazo!. Todo esto permite por unha banda que os nenos poidan moverse moito mellor e sin tropezar cando bailan nas clases de música e por outra empregar o chan  na zona de alfombra para pintar ou facer grafo. Disfrutar do espazo e o movemento de xeito máis natural para nenos pequenos. E as mesas abatibles permiten traballar sentados cando é preciso. 

 Colocouse a estantería dos contos na zona de entrada con gran visibilidade, esto permiteunos que durante o recreo os nenos que así o desexaron entrasen durante os días de choiva nos que o patio estaba moi desapacible. Eso sí, respectando as mismas normas que no Bibliopatio que xa non temos. Disfrutaron cos contos e ademáis era unha zona tranquila na que non había conflictos.

É DIVERTIDO TER AMIGOS!

   Un conto de Rob Lewis no que o coelliño Ambrosio nos explica o divertido de ter moitos e diferentes amigos. Ambrosio múdase a un bosque novo, e o que máis lle gusta é nadar, intenta buscar amigos cos que poida compartir a súa afección pero según el todos teñen algún defecto. Ao final dáse conta que é máis importante ter amigos e respetalos que calquera outra cousa. A través deste conto aprendemos a darnos conta que todos somos diferentes e que hai que aceptar aos demáis tal como son porque cada persoa pode aportar algo á nosa vida. Algo que nos está a costar un pouquiño.

   Despois de escoitalo explicamos o que máis nos gusta facer e cal é o noso mellor amigo. E fixemos a proba de intentar adiviñar o que máis lle gusta facer. Resultou máis dificil do que pensaban e non todos acertaron coas aficións dos seus amigos. Para rematar dibuxáronse facendo o que máis lles gusta con seus amigos.

 

POR CATRO ESQUINIÑAS DE NADA...

      

A través deste pequeno e aparentemente sinxelo conto de Jerome Ruillier  pretendemos, nada máis e nada menos, que os nenos e nenas intenten  poñerse no lugar dos outros. Un cadradiño xoga con círculos , pero cando pretenden xuntarse na casa destes,  non pode entrar porque é diferente... Falamos das pequenas  diferencias, das dificultades e buscamos posibles solucións. A partir da análise dun problema, buscamos posibles maneiras de solventalo e a maioría foron capaces de atopar e expresar a mesma solución que dá o conto. Tendo en conta que desenvolver a capacidade de empatía non é nada doado , nin siquera unha capacidade ó alcance de moitos adultos, non o fixeron nada mal....polo menos tratándose de cadradiños e círculos...Agora trátase de desenvolver esa capacidade de empatía e procurar ser mellores como persoas...