Un Samaín de medo

 Unha nova montaxe  "máis de medo" coas fotos das cabazas que fixestes na casa para a exposición fotográfica no cole. Incluín tamén as fotos que me enviastes do proceso e algunha máis. Gracias a todos por colaborar nesta actividade!

Pintando hortensias secas

  Cando imos ao patio sempre pasamos por unha zona onde vemos unha mata de hortensias. No seu momento son azuis e rosas, pero co tempo van secando, virando de cor e poñendose o que lle chaman "aviñadas". Esa mestura outonal foi o que intentamos reproducir na clase pintando coa punta dos dedos. Por suposto sempre hai a quén non  lle chega a punta do dedo, emocionase e vai pasando do índice á palma da man enteira... Para o fondo escollemos a cor rosa e pedíronme algo de purpurina. Colgámolas nas ventanas da clase e ao trasluz o efecto do conxunto é moi bonito (aínda que nas fotos non se aprecia ben).

 

 

 

Exposición fotográfica das cabazas do Samaín

 Este ano polo coronavirus non pudemos facer a exposición das cabazas para o Samaín, pero fixose unha recopilación fotográfica de todas as que nos enviaron ao correo. Impriminas e puxémolas polos corredores. Nesta montaxe están as da nosa clase: morcegos, casas-cabazas, catrinas, pantasmas, minies, extraterrestres, monstros, dinosauros, vampiros, cabazas con máscarillas preocupadas polo planeta e ata unha cabaza coronavirus!.  Tamén vemos algunhas de disfraces, cos irmáns e durante o proceso .

   

(Esta montaxe xa inclúe as cabazas que chegaron despois). Moitas gracias a todos por atopar tempo para colaborar!

 Podedes ver e incluso votar as fotos que enviaron os nenos de todo o cole na galería  da web do cole, premendo AQUÍ.

Día de setas e sementes.

  Fai uns días, no mes de outubro, demos un paseo polo patio de 3 anos. Ibamos ver como estaban as follas caídas no outono das árbores que vemos pola ventana da clase. Como leva sin ser pisado desde antes do confinamento, levamos unha sorpresa: ademáis das preciosas follas do liquidambar e do carballo americano, pudemos observar que estaba cheo cheo de plantiñas nacidas no medio da area, estrado das mazas bravas da maceira... (a natureza abríndose paso coma en parque xurásico jeje *)  e sobre todo con moitas setas de todo tipo, que tivemos bo coidado de non tocar, porque algunhas tiñan pinta de non ser das boas. Eso si, follas e sementes do arce común collemos unhas cuantas que levaron para casa. Foi unha clase de coñecemento ao aire libre!. E moito botamos de menos ese patio 😔

(* o que fai non ter 3 clases cheas de nenos pisando cada día no recreo 😇)

Plantando bulbos no outono

 No mes de outubro pedímoslles aos nenos que nos trouxeran tazas que tivesen pola casa e nelas plantamos bulbos de xacintos. As tazas fixeron de macetas. Nun barreño mesturamos a terra con area para que fose máis esponxosa e botamos moi pouca auga... Agora toca esperar!. Están impacientes para ver a quén lle agroma antes. E apenas 15 días despois xa asomou o primeiro!

 

Pintando con só dúas cores

A premisa era pintar cunha sóa cor e engadir despois algún detalle en negro. Poderíamos crear algo coa misma expresividade que empregando todas as cores e compartindo os botes de pintura e pinceles coma facíamos sempre? Visto o que fixeron a maioría, parece que a cantidade de material non é o único que precisamos para ser creativos...

 

Un longo bosque de tiras...

 Ao día seguinte da saída a Castrigo fixemos esta actividade. Tiñan que rachar cos dedos tiras estreitas de cartulina para facer troncos e polas de árbores, altos, baixos, delgados ou grosos... Despois había que pegalos e pintar o fondo. Mentras rachaban as tiras ibamos falando dos diferentes troncos que coñecíamos. Traballaron a destreza motriz e aínda que primeiro pensaron que era bastante doado, comprobaron que rachar tiras dunha medida determinada era máis complicado do que pensaban... Pouco a pouco conseguimos un longo bosque que cubría todo o ventanal da clase.

Xogando coas letras

 

Xogamos coas letras: fixemos carteis coas letras do abecedario e repartímosllas aos nenos e nenas. Despois, como se fósemos unha imprenta humana, compuxemos palabras. Fomos facendo preguntas e traballamos a conciencia fonolóxica.:  Cal é a primeira letra de...? Qué pasa si cambio esta letra e poño esta outra no seu lugar? E si as cambio de sitio?. Tamén se diron conta que había cinco nenos que non paraban de salir... e outros en cambio tiñan que esperar máis.

 

 

Visitando o muiño-lavadoiro da Aldea de Castrigo

 Este curso imos precisar facer moitas máis sesións ao aire libre. Unha delas xa é habitual ao longo de moitos anos: a visita á Aldea de Castrigo e a súa zona de muiño e lavadoiro. Unha zona que nos mostra as actividades realizadas durante xeracións, os modos de vida dos antergos... Ademáis está a carón do colexio e disfrutamos dun fermoso paseo entre camiños, leiras e monte observando os cambios estacionais...

  Outro clásico deste paseo que tanto disfrutan é a recollida de canta landra, pao, pedriña e folla atopan.... Cando volvimos estaban felices cos petos cheos!. (E pronto teremos unha sorpresa relacionada con esta zona!!!)

 

e seguimos aquí!

 Despois dos primeiros días veñen outros nos que xa nos fomos acostumando (máis ou menos e case todos) ao novo sistema de traballo, novos xeitos de actuar, coidado dos materiais, outra forma de xogar...

Aínda así botamos moito de menos andar libremente polos recantos que tíñamos, utilizar os materiais comúns  e sobre todo COMPARTIR! 

Os primeiros días...

  Unha das primeiras cousas que tivemos que modificar foi o de compartir, despois de dous cursos aprendendo a facelo... Nesta montaxe de video vedes as zonas e o material de uso individual. Esto é o que máis lles costa,  acostumados a facelo todo en grupo. Tamén a restricción de movemento que antes podían facer libremente polos distintos recantos... 

Eso sí: disfrutando de xogar e falar a carón dos compañeiros!

Inicio do curso: apapachando!

 Seique o momento máis difícil antes de comezar  é sempre o primeiro paso... (por eso ata hoxe non daba arrancado a publicar nada)

       

Levamos meses falando de virus, de protocolos, de adaptar espazos nos centros, nas  aulas, aproveitar a contorna natural, dos tempos (acollida, entradas, saídas, vida cotiá), de distancias, dos materiais, de mascarillas, de desinfección, xeles  e lavado de máns, e tamén de programacións, de adaptar as propostas de aula... 

Despois do confinamento volvimos ás clases para "desmontalas", retirar todo, recoller materiais e deixalas preparadas para unha desinfección xeral... (co que nos costou organizar cada recanto😭...)

Pero o máis importante a ter en conta son aos nenos: que estén e se sintan seguros, que aprendan e disfruten no cole a pesar de todo e que se adapten ás novas normas...

Os primeiros días organizamos a clase e aprendemos as novas normas: xel e lavado de mans antes de entrar na clase, nos baños, ao cambiar de actividade e material...

Preparamos zonas delimitadas, materiais de uso  individual (agora botan moito de menos poder compartilo e sobre todo o uso que facíamos dos recantos!)

Preparamos letreiros para a zona de corentena do material e aprendemos a respetar o seu uso, e a Nuria e Abril ocurreuselles dibuxar carteis do coronavirus que aproveitamos para a papeleira Covid...

Tamén temos que respetar as nosas zonas dos corredores, do patio, e a coordinar entradas e saídas coas outras clases... nunca tantas filas fixemos!

Ademáis de compartir, unha das cousas que máis extrañan é non poder tocarse, abrazarse coma antes... O primeiro día unha das nenas comentou toda seria que "esto é moi duro"... Sin embargo cando fixemos unha actividade na que tiñan que dibuxar como se sentían cando escoitaban falar do coronavirus, había moitas caras felices... Pregunteilles o motivo e todos decían: porque quedaban máis tempo na casa cos seus pais. O que máis valoraban do aillamento era ese tempo cos papás!. Tamén dixeron que o primeiro que van facer  "cando esto pase" vai ser darse un abrazo!.

 

 
Eso lembroume unha palabra que lín unha vez: APAPACHAR. Alguén dixo que era a palabra máis bonita do español. É unha voz de orixe  náhuatl que a RAE define como "palmadita cariñosa ou abrazo". Pero os mexicanos teñen unha definición máis poética: "abrazar ou acariciar coa alma".

 Así que, mentras tanto e para todos: