Á nosa árbore estilo Ibarrola... unha intervención artística na Maía

 Como xa vistes nos traballos que levaron para casa estivemos coñecendo a obra do pintor e escultor vasco Agustín Ibarrola. Foi un pouco por azar, xa que un día no patio atoparon unha cera tirada e preguntáronme que podían facer con ela. Díxenlles que podían pintar a corteza dunha das árbores do patio para que probasen como era colorear sobre unha textura tan diferente. A cera durou un minuto e querían máis! Entón baixeilles da clase unha caixa chea de ceras ... que durou medio recreo, porque tamén se apuntaron os nenos de Sandra!. 

 

Como nos estaban quedando unhas cortezas moi coloridas, faleilles dun artista que tamén lle dera cor ás árbores: Agustín Ibarrola, pero que o facía empregando brochas e pinturas. Tamén buscamos na rede fotos das súas obras, sobre todo da máis coñecida:  "o bosque de Oma". 

 

 

  Así que durante varios  recreos baixamos brochas e témperas e fomos pintando "a nosa árbore de Ibarrola". Aínda que pintamos de 3 en e  con coidado, algúns estaban tan emocionados que non medían a onde lles chegaba o brazo!. Pero a árbore quedounos moi bonita!

 

 

Nesta montaxe están as fotos que fixen do proceso:

 

Tamén tíñamos no cole outro artista facendo, por encargo da Anpa, un mural na parte de atrás de primaria e fomos ver como traballaba. Para o curso iremos ver como quedou a obra  finalizada.

    

 E, por si no verán vos cadrase andar preto de Allariz, alí podedes ver unha maravillosa e colorida intervención de Ibarrola nas rochas e árbores:

 

 

Casiñas para paxaros

 

Nos últimos días do cole a profe Sandra trouxonos unhas preciosas casiñas de madeira para paxaros. Os que quixeron apuntáronse a pintalas: uns fixeron a base, outros os tellados, unhas trepadoras e tamén lles pintaron folliñas. A nosa idea era colgalas nas árbores do patio para que os paxaros se metesen nelas nas vacacións pero non as demos rematado e quedarán para despois do verán. A ver si temos sorte!

 

 

Pintando cos pinceis

 

Aquí estamos pintando cos pinceis, unha actividade que nos gusta moito. Primeiro cada un pintou no seu papel, e despois fixerono no papel continuo que extendín pola mesa. O tema foi libre e a pauta era compartir o papel contínuo sin mesturar as cores e sin interferir co que pintaban os demáis.

 

Pintando con tubos de cartón

 Na clase temos moitos tubos de cartón  e un día empregámolos para pintar seguindo a proposta de escoller todo tipo de elementos: paos, palliñas, esponxas, tubos, follas, cortezas... A idea era que escollesen unha cor e fosen enchendo con círculos un cadro bastante grande. O propósito era divertirse coa composición pero tamén, e o máis importante, aprender a respetar a intervención dos compañeiros. Non podían  interferir no que facían os outros e tiñan que aprender a respetar o espacio, pintando con coidado e orde. E tamén e o máis dificil de todo, traballar a paciencia e os tempos de espera. 

 

Día das letras galegas: as serpes . Florencio Delgado Gurriarán.

  Este ano o Día das Letras galegas adicouselle a Florencio Manuel Delgado Gurriarán. A proposta do Equipo de Normalización Linguística foi achegarnos á súa obra co poema "un dous tres, foxen da retorta SERPE...".

  Para elo díronnos unha CORDAS que debíamos transformar en SERPES para despois penduralas polo colexio. 

   

  A nosa serpe levou cintas adhesivas de cores e gomets que pegamos polo seu corpo, ollos feitos con bolas de porexpán e cascabeis na cola...

Despois, puxémola na entrada coas outras serpes de infantil

E saímos polo patio para ver as que colocaran os de primaria nas entradas e no balcón.

E ademáis, como xa contei nunha entrada anterior, tamén nos achegamos á súa obra co poema musicado: "ahí ven o maio", (PREMER AQUÍ para vela) 

 

 ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

 ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

Gurriarán que naceu en Valdeorras no ano 1903 e finou en Fair Oaks (California) en 1987, foi un avogado e poeta galego que tivo que exiliarse pola guerra. En México fundou a revista Vieiros, a Fundación do Padroado da Cultura Galega, a Irmandade Galeguista e o Ateneo de Galicia. A súa obra está recollida nos libros Bebedeira (1934), Galicia infinda (1963). 

Mirando a través das lupas

  Como os bichos e cousas da clase xa as tíñamos algo vistas, saímos fora a observar animaliños e outros elementos naturais. Levamos as lupas e estivemos mirando a través delas. Unha experiencia de búsqueda, observación e conversación sobre o que ibamos atopando.

Celebrando o día do libro

 Para o pasado Día do libro participamos na proposta do Equipo da Biblioteca de de crear unha "maqueta" dun libro, con portada, lomo, título... Vimos como algúns libros que temos na clase teñen as páxinas cosidas e fixemos así a nosa "maqueta". Pero despois empregamos as fotos que nos enviastedes do coelliño de Pascua que fixemos na clase para montar unha historia das súas viaxes. Así os coelliños foron ás casas dos nenos, dos avós,  ao parque, estiveron na praia e no rio, andiveron en todoterreno, atoparon ovos de chocolate... e algúns viaxaron moi moi lonxe.

  Podedes ver os libros que fixeron os compañeiros de infantil premendo AQUÍ no blog da Biblioteca.  Pronto estarán tamén os de primaria que foron individuais. Impresionantes!. E todos estiveron expostos na Biblioteca.

(algunhas das fotos que mandastes)

 

 

"Bichos" con Miguel Santamaría

 Fai uns días os pequenos de 3 anos recibimos a visita de Miguel Santamaría, biólogo e entomólogo santiagués e pai dunha pequena, que nos fixo dous talleres con "bichos". Estivemos fascinados polos animaliños que nos trouxo e pudemos tocar con total seguridade desde insectos folla ata tarántulas, enormes cascudas que non cabían nunha man e xigantescos cenpés que non se quixeron estirar de todo para poder apreciar o seu tamaño. A tarántula realmente impresionaba e eso que aínda era pequena!.

 

 

 (Deixovos aquí o enlace coa noticia que saleu na Voz sobre os talleres que fai Miguel. Premer AQUÍ)

   Podedes ver polas súas caras o interés e satisfacción por ver e tocar a maioría do que nos ensinou. Trouxo uns "pequenos" caracois africanos que cando medren poden pesar cerca dun kilo, volvoretas monarca que vimos comendo dun plátano e pechamos as ventanas por si escapaban voando, un cangrexo dos manglares, unha encantadora tartaruga recén nacida, unha larva xigantesca que promete convertirse en algo enooorme... 

 

  Tamen nos ensinou unha bolboreta  que era como dúas máns abertas e deixounos tocar alas dos diversos tipos de bolboretas que cría el mesmo, explicándonos que non se poden tocar cando están vivas  porque lles desfaríamos as  delicadas escamas... Vimos mantis que eran exactamente iguais que o liquen no que se apoiaban, escorpións que na escuridade cambiaban de cor coa luz, collimos bebés de insectos folla pequeniños comparados co maravilloso aspecto dos adultos nos que se convertirán...

 

 Unha maneira divertida e moi didáctica de achegarse con naturalidade e respeto aos seres vivos. Foi unha experiencia xenial e fascinante!!!

 

 

"Ahí ven o maio" de F. D. Gurriarán

 Na clase de música coa profe Rita vimos un video que nos enviou a profe Mercedes, onde alumnos do CEIP Julio Gurriarán (O Barco de Valdeorras) interpretan a canción "Ahí ven o Maio" composta polo mestre de música do centro, Nacho Hermida, a partir dun texto poético de Florencio Delgado Gurriarán a quen este ano se lle dedicou o Día Das Letras Galegas  e que era natural do seu concello veciño de Vilamartín de Valdeorras.

Ahí ven o maio de enterrar ao pai Abril,
(O Maio garrido cansiño de chorar,
enxoitou o seu pranto con panos de luar).

Ahí ven o Maio pola porta da campía
ahí ven o maio, galán da cotovía,
(O Maio garrido tiña un cambai brunedo,
o sol espafarrapóullo cos seus dourados dedos).

 

Ahí ven o Maio pola porta da debesa,
ahí ven o Maio côs seus brincos de cereixas.

(O Maio garrido anda a bebelos ventos
pola terra, rapaza de doces arrecendos).

 

Ahí ven o Maio pola porta do soutelo,
ahí ven o Maio có seu colete amarelo.
(O Maio garrido, nos intres de vagar,
có mestre rouxinol adeprende a cantar.

Ahí ven o Maio pola porta do valado,
ahí ven o Maio cô seu traxiño branco.
(O Maio garrido, para saudar o vran,
pon luvas de etiqueta  con frores de S. Xoán).

Ahí ven o Maio. ¡Ábrelle as portas, moza,
que trai, por gorentarte, caraveis e rosas!

Florencio Delgado Gurriarán (1981) Cantarenas. Poemas, 1934 – 1980  (Bebedeira, Valdeorresas, Dionisias) (A Coruña: Edicións do Castro)

Os carballos: unha historia de 7 meses

 

Esta semana levamos para casa os CARBALLOS que plantamos no outono. É unha historia ao longo de sete meses!. Plantamos 3 landras por maceta en novembro e esperamos impacientes ata que naceu o primeiro en febreiro. Estivo solitario ata finais de marzo en que comezaron a agromar os demais. Sabíamos que estaban crecendo porque vimos que por abaixo das macetas salían as raices.  Por sorte ao longo de todo este tempo de coidados, ningún se dou a volta de todo. Por eso, ademáis de ser unha tarefa de observación, foi tamén un exercicio de paciencia, responsabilidade e respeto polos seres vivos!. 

 

 Como algúns dos nenos chegaron despois da plantación e as landras xa non valían, trasplantamos nas súas macetas arces rescatados no patio e incluso un loureiro real. Tamén vimos que non todos contaron tres landras e nalgunha maceta sale un bosque jeje. Agora que os levaron para casa podedes seguir a coidalos na maceta, plantalos no xardín ou máis adiante trasplantalos nun monte... Que vos duren moitos anos!.

A carta deseñámola entre todos e escollemos qué poñerlle. Buscamos modelos na rede e todos coñecían o formato da carta dos reis, pero non había ningunha sobre carballos... Tamén engadiron cada un a quen iba dirixida, en principio a mamá e papá , pero despois engadimos irmáns, avós e  mascotas...