A Carapuchina vermella da nai de Paula

   Hoxe foi o turno de Paula, que invitou á súa nai para lernos o conto de Carapuchiña Vermella. Paula estaba tan emocionada que case non dixo palabra!. Sandra chegou cunha maleta negra que xa os intrigou cando a viron, porque os impacientes querían ver o que contiña.

   

   Primeiro presentámonos e algúnha púxose tan nerviosa que non lle saía nín o seu nome... Non é o habitual porque normalmente falan polos codos....

    Despois Sandra comezou a sacar cousas da maleta: O conto de Carapuchiña vermella, e varias marionetas co personaxe principal. Paula, ensinounos no móvil unhas fotos que sacou con súa irmá María e a "Carapuchiña de verdade"

      Carapuchiña, nas máns de Paula que estaba de axudante de mamá,  transformábase no  lobo e despois na avóa... É un tipo de títeres moi interesantes que teñen os tres personaxes principais nunha sóa peza, só con darlle a volta.

Tamén nos mostrou varias carautas dos personaxes: 

    Un público bastante atento na súa maioría, sobre todo porque, aínda que a historia é un clásico, esta versión tiña un pequeno cambio, xa que o que aparecía no bosque era o fillo do lobo feroz... Que se parecía ao lobiño bo de "Feliz feroz"... Eso sí, Carapuchiña segue a ser un chisco desobediente falando con calquer descoñecido como me dixo Jordán ....

   Despois fixéronlle algunha pregunta sobre o conto, principalmente sobre o cazador e a súa machada... Acabamos falando de motoserras...

   E rematamos porque chegou Gloria con Cheeky Monkey para a sesión de inglés e deixounos abraiados co seu  "Very Big  Bad Wolf !". Vamos: o enorme lobo malo de toda a vida!

    Aquí están Paula e Sandra, que ao principio me decía que estaba un chisco nerviosa polo público. Certo que non é o mesmo contarlle un conto a unha ou dúas sentadiñas no colo ou na cama, que a 25 que non paran, pero xa vedes que aínda que movidillo  é un público entregado.... Gracias Sandra por vir a pasar este ratiño con nós!

O disfraz de superheroi da nai de Lucas

   Continuamos coas visitas lectoras. Lucas A. invitou a Belén e Belén trouxonos un libro con moitos contos: un deles era "O disfraz de superheroi". Lucas estaba moooi nervioso e emocionado cando nos presentou á súa mamá.

   O conto  trata dun neno que, casualidade, tamén se chamaba Lucas. A súa nai faille un disfraz de superheroi con cousas que ten pola casa: un gorro de ducha, un rombo cunha enorme L cosida e telas para a capa.... Pero os disfraces hai que probalos. E Lucas ten a ocasión de rescatar ao seu gato Zarpas que sube a unha árbore e logo non se atreve a baixar...

  O público presentándose. 

 Fixeron preguntas sobre o gatiño. Sobre todo querían saber qué se lle perdía subindo á árbore?. Algúns decían que o conto non estaba rematado... porque era moi gordo e Belén non o lera todo....

 

 Despois tivemos que cambiar de actividade porque a capacidade de atención é limitada.... Contámoslle a Belén algo do que estamos aprendendo sobre o Quijote... (fixemos algo de teatro... xa vos contaremos)

Lucas A. despedindo á súa mamá. Gracias por vir Belén !

Visita da nai de Carme

   Dentro das actividades previstas para conmemorar o mes do libro este luns recibimos a Goretti, a nai de Carme. Foi a primeira en vir a clase a lernos un conto. Carme estaba encantada de compartir con todos a súa mamá e todos están impacientes por traervos a clase.

  Primeiro presentámonos e despois Goretti leunos a historia dunha fadiña algo diferente que non podía voar, xa que nacera coas ás mal. Pero non lle importa, xa que consigue superalo e aproveita para voar o vento que fai caer as follas no outono ou as folerpas de neve no inverno...

   É un conto interesante para falar das diferencias e de como superalas. Carme escolleuno porque lle gusta moito. 

  Cando rematou de ler, fixéronlle algunhas preguntas a Goretti (sobre todo preguntaban por qué a fada non podía voar) e dixéronlle que lles gustara moito o conto.

  O atento público. Case todos...

 Carme despedindo a mamá. Moitas gracias Goretti!

Naceron os tulipáns na Maía.

  Despois de moito esperar, por fín naceron os tulipáns que plantamos no outono. O primeiro baixamos a velo antes das vacacións de Semana Santa e o resto agora. Valeu a pena esperar tanto!. Agora destacan no medio dos narcisos amarelos e os allos blancos de monte que plantaran outros nenos antes que nós no xardín. Baixamos a observar as diferentes cores (vermellos, rosas, blancos) e tamén os contamos.

Así de bonito está agora o xardín : 

 

Os encargados do xardín:

 E este foi o día que os plantamos:

Plantando patacas na Maía

    Dentro das obxectivos de Coñecemento do medio, está saber de onde veñen os alimentos, e como se producen, así que esta semana aproveitando o sol, fomos ó horto do cole e plantaron patacas de diferentes cores: as blancas do país e unha curiosa variedade francesa de cor violeta  (as vitelotte) que nos trouxo Ana de AL que tamén veu con nós (e Mónica encargouse das fotos).

   Troceamos en anacos, procurando que  todos tivesen xemas e cada un plantou a súa pataca. Todos menos Inés, que cando os demáis andiveron mirando o resto do horto sigueu emocionada plantando todas as que pudo!

                                              Agora toca esperar... moito!

 

Masas sensoriais

  Unha das actividades coas que máis disfrutan os pequenos son as masas sensoriais: con elas  traballamos o tacto e tamén o olfato, apreciamos distintas texturas e educamos os sentidos. Despois de experimentar coa area cinética  probamos a facer dous tipos de masas blancas moito máis suaves que, ademáis de ser divertidas, deron moito de sí: masa de maicena con loción corporal e masa de espuma de afeitar con cola blanca. (Estas últimas teñen que deixarxe previamente  na neveira). 

    Para preparar a primeira masa antes untamos as máns coa loción e ulímola. Como veredes no video todos querían remexer coa culler. Finalmente "metimos as máns na masa" e ademáis ao longo da semana empregámola para pintar neve e bonecos... Cando seca ten unha téxtura moi interesante. Creamos así o inicio para traballar e coñecer a corriente pictórica das pinturas matéricas que empregan materiais moi diversos. 

Pan da Maía

  O pan é un dos nosos alimentos básicos, todos sabemos como sabe e onde o mercan mamá ou papá... pero non todos sabemos como se elabora. Así que leveilles a clase os ingredientes: fariña, levadura, un chorriño de aceite, unha pizca de sal e auga morna.

 

  

    Nunha cunha mesturamos todo e cando fixen a primeira amasadura, quedaron sorprendidos cando viron que a masa quedaba toda pegada nas miñas máns.

 Contamos coa axuda de Mónica e Andrea que tamén sacaron algunhas fotos cando eu estaba "coas máns na masa". Despois de amasar, probamos os ingredientes: algún probou a puñados! E tamén comemos un anaquiño de masa crúa: as opinións aquí foron dispares xa que a algúns non lles gustaba moito e a outros encantoulles... Despois notouse nos tamaños dos boliños....

    Ensineilles de onde sae a fariña porque tiña un bote con graos de trigo e falamos do conto dos 7 cabritos, cando o lobo enfariña as patas para enganalos.  A masa deixámola repousar e cando medrou un pouco cada un amasou o seu boliño. Gustoulles moito porque decían que era máis blanda que a plastilina.

      Logo repousaron outro pouco e metémolos no forno prequente a 180º, ou algo así, unha media hora. Deixámolos enfriar e cando volvimos de psico comemos os panciños. A clase arrecendía a pan de verdade!. E, aínda que nos quedou algo duro, porque o forno xa non regula moi ben, o pan non estaba nada mal!.      PAN DA MAÍA

 

((((Volveremos a facelo outro día, para aplicar o aprendido e tamén porque non estabamos todos.))))

"Bicos, Besos, Kisses..."

   Este é o titulo dun pequeno pero precioso e divertido libro que contamos hoxe na clase. Está escrito e ilustrado por Selma Mandine. Como domingo é o San Valentín e algúns oíran falar do día dos enamorados, pregunteilles si sabían que era eso... e nada!. Só unha nena dixo que era darse bicos, despois saleu que os daban os papás e mamás... e os noivos. E entón xa se soltaron e unha dixo que ela "xa tiña noivo...". Despois falamos de que hai moitos "amores e quereres": a mamá, a papá, aos irmáns, aos amigos, a quen nos coida...

    

      Comezaron a decir todos os seus quereres, primeiro de un en un e despois xa non nos chegaban os dedos das máns para contar, así que contamos tamén cos dedos dos pes!. Pablo dixo a súa primeira palabra en alto: mamá! e Paula despois de decir pais, irmá, amigos, padriños, primas, tíos e avós, nunha carreira na que case queda sen aire,  pensouno mellor e dixo "EU QUERO A TODOS!". Despois contamos o conto e rímonos cos bicos que rascan coma cactus, cos suaves coma algodón, cos bicos que se poden ver, os doces, os ruidosos, os explosivos ... e moitos máis que saen no libro.

     E ademáis, aproveitando que tíñamos a ventá aberta, mandamos bicos a todas as persoas que queremos. Seguro que vos chegaron uns cuantos!

 

Sinopse do libro:

     "Como é un bico? Pregúntalle un osiño de peluche ao seu pequeno dono. A resposta atoparémola a través das páxinas deste álbum. Desde os sonoros bicos da avóa ata os bicos húmidos do seu can Rex, o pequeno protagonista desta historia ensinaranos que hai moitas clases de bicos, pero os mellores, son os que nos dan aqueles a quen máis queremos". 

       E un par de curiosidades: como son as onomatopeias dos  bicos en outros paises e como se dí bicar en outros idiomas.

O antroido na clase: festa, máscaras e baile de disfraces!

   Ao longo de esta semana seguimos os mandadiños do Meco: algo na cabeza, a cara pintada, algo no pescozo e algo nos pes...  Logo completaban na clase coas teas, sombreiros e outros accesorios que tiñamos... Cando saquei as fotos, algunhas caras xa estaban despintadas e outros xa a lavaran... así que repasamos ou repintámonos de novo según o que eles pedían ...

   Tamén elaboramos os antifaces con papeis de seda e plumas e quedáronnos dun estilo entre veneciano e amazónico moi bonito... As plumas tiveron que contalas para que a todos nos tocase máis ou menos a mesma cantidade e escolleron as cores para combinalas ao seu gusto.

   Hoxe viñemos disfrazados da casa  para festa do Antroido do colexio. Fixemos un fotocall e algúns (non dou tempo a todos) explicaron o seu disfraz coa axuda de internet: buscábamos un disfraz parecido e quen era o personaxe. Por exemplo, de Pocahontas vimos os tipis indios, a roupa feita de pel de bisonte..., da bruxiña cantamos a canción "la brujita tapita", Jordán consigueu explicarlles aos outros quen eran Hipo e Desdentado coa axuda dun corto de "como entrenar a un dragón"...

  E despois puxemos unha mesa de festa e fixemos unha degustación dos postres típicos (rosquillas, orellas, filloas... ) que trouxeron os papás e mamás. Comeron antes do recreo... e despois do baile... e algún aínda botou de menos a merenda!. Aprendemos a compartir e  gustoulles todo moitísimo !

  Finalmente rematamos cunha sesión de baile na pista de atrás do edificio de primaria. Ao primeiro estaban algo asustados porque estabamos os 225 de infantil xuntos e impresionáronse (non era para menos!) pero despois foronse soltando e correron e bailaron...  (Durante estos días porei AQUÍ un enlace cos videos e as fotos que subirei na web do cole.)

Moitas grazas pola vosa colaboración coas actividades do Meco e as larpeiradas!

As pantallas de Xinzo

    A voltas co Antroido, hoxe recibimos a invitación de Rosana para poder ver un auténtico disfraz de Pantalla de  Xinzo de Limia. Soupemos  que levan vexigas para darlle con elas á xente. (Ver  a entrada que puxo no seu blog  AQUÍ )

   Así que alá fomos: un chisco preocupados polas escaleiras, xa que a aula de Rosana está no piso de arriba), aproveitamos que estaba a profe Andrea con nós  e subimos. Levounos un chisco chegar  porque entre que imos amodiño e fomos mirando os traballos dos nenos no piso de arriba e paramos nas clases dos compañeiros de 3 anos que están con  María e Marta...

      Rosana explicounos as partes do traxe e os nenos fixéronnos un recitado. Despois, cando baixamos a clase, buscamos en internet unha pantalla para pintar.

Grazas Rosana!

Unha sesión de psicomotricidade con teas

   Á volta do recreo fomos á sala de Psicomotricidade, e despois de repasar as normas (sobre todo de respeto e seguridade), descalzámonos, ordenamos os zapatos e repartínlles teas de moitas cores para comezar unha sesión que hoxe necesitábamos para descargar tensións xa que antes do recreo tivemos un par de momentos algo conflictivos. (Sobre a psicomotricidade recoméndovos un artigo que está na web do cole premendo AQUÍ). 

  

   Cada un colleu as teas que quixo, sin discutir polas cores, convertíronas en saias, vestidos, capas de superherois, princesas, cabaleiros, sereas ou piratas... Cada un disfrazouse como quixo sin máis gastos que as teas... Fixeron e desfixeron grupos, transformáronse en personaxes das súas pelis favoritas, axudáronse uns aos outros nunha sesión moi tranquila e relaxada... e finalmente recolleron e ordenaron todo moi ben. 

 

Percusión con paos

   Unha das primeiras músicas da humanidade foi de percusión repetindo distintos ritmos. Tamén é a primeira forma na que os pequenos se achegan á música. Non tedes máis que velos no patio cando as palas e os cubos se convirten en baterías!. Nós fixemos o mesmo, achegarnos á percusión empregando xogos rítmicos. Primeiro facémolo con partes do noso corpo, con palmadas nas máns, nas pernas, no chan... E despois empregamos os paos de madeira das construcións. 

      Xogamos coa forza, a intensidade, a velocidade e o silencio. Traballamos os graves e os agudos e sobre todo traballamos a discriminación auditiva. Intentamos imitar e repetir distintos patróns rítmicos. Conseguimos facelo en grupo bastante ben, pero o que nos costaba moito era que distintos grupos fixesen ritmos diferentes... todos rematabamos co mesmo. Queda para máis adiante...

     Para meternos en ambiente con algo de humor, primeiro vimos o corto de animación que vos enlazo aquí : "Alfredo o cavernario".    Despois pasámolo moi ben facendo "ruido". (A música do video é de Dawid  Jaworski). 

 "O ritmo é a base da música, repítese e repítese (o que dá seguridade) e pode cambiar o ánimo das persoas, porque estimula a parte do cerebro que se encarga das funcións vitais, proporciona placer e provoca emocións."